Branko Sekulić: Naše Crkve su etnonacionalističke i nisu na tragu Isusa iz Nazareta

Crkva je Isusova ili je nema, kaže Ladislavu Tomičić u Zavidavanju šibenski teolog Branko Sekulić, kritičar nacionalističke teologije i autor pojma “etnoreligijanstvo”.

Izraz “Stepinčeva crkva” izraz je etnoreligijanstva: kao što je politikantstvo devijacija politike, tako je etnorelogijanstvo devijacija religije. Ono “točno određenu etnonacionalističku misao stavlja ispred vjere”.

Sekulić kaže da crkveni mainstream u Srpskoj pravoslavnoj crkvi i Katoličkoj crkvi u Hrvatskoj i BiH “djeluje potpuno van konteksta Evanđelja”. “Pogrešno je reći da nema spasenja van crkve: nema ga van Evanđelja. Krist je vijest Evanđelja prenosio bez posrednika, jedan na jedan. On nije apstraktan, nego moj suborac. I političko je dimenzija svetosti, pitanje je samo što s njim radimo”, kaže Sekulić.

Kao primjer svetog djelovanja u današnjici Sekulić navodi “ratnog biskupa” u Šibeniku, Srećka Badurinu. “Na početku rata episkopu Nikolaju je rekao: hajde da budemo pasoš jedan drugome, ja tebi za hrvatska, ti meni za srpska sela, i da mirimo narod. Ovo nije vrijeme da se mi povodimo za narodom, nego se narod treba povesti za nama”, priča Sekulić.

Optuživali su ga da “nije dovoljno Hrvat”, a on je odgovarao: mogu li ja sebi dozvoliti da se moja riječ čuje umjesto Kristove? “To je Evanđelje: da sam sebi ne dozvoliš da u tebi, unatoč svim strastima, nadvlada ono ljudsko, nego da i dalje vlada Kristovo Evanđelje”.

Sekulić i riječkog nadbiskupa Matu Uzinića ističe kao pozitivan primjer. “Unutar evanđeoskog koncepta oni su prosječni ljudi, ali u nas iskaču kao neka avangarda Evanđelja. To ne govori o njima, nego o općem padu svega ostaloga. Glas naroda je kod nas dokaz da je dno uvijek dublje. Nismo u stanju doseći osnovni koncept evanđeoskih parametara, pa uzdižemo njih dvojicu, iako su samo izdanci normalnog društva”, kaže Branko Sekulić.